Linia kolejowa nr 18 Kutno - Piła Główna
 | ||
| Zarządca | PKP PLK | |
| Numer Linii | 18 | |
| Długość | 247,418 km | |
| Rozstaw Szyn | 1435 mm | |
| Sieć Trakcyjna | 3000 V | |
| Prędkość max. | 140 km/h | |
| Torów | 2 | |
 Stacja Kaczory budynek dworcowy. | ||
Długość linii - 246,867 km. Wybudowana została w 1851 roku.
Leży na terenie województw łódzkiego, kujawsko-pomorskiego i wielkopolskiego, a jej całkowita długość wynosi 247,418 km.
Jest ona linią znaczenia państwowego, pierwszorzędną, wyposażoną w półsamoczynną blokadę liniową dwukierunkową.
W 1984 roku zelektryfikowano linię na odcinku Kutno – Toruń – Bydgoszcz, a w 1989 roku zakończono elektryfikację odcinka Bydgoszcz – Piła.
Linia przystosowana jest do prędkości 120km/h dla pociągów pasażerskich i 100km/h dla towarowych.
Ważniejsze stacje
Piła Główna, Wyrzysk Osiek, Nakło nad Notecią, Bydgoszcz Główna, Bydgoszcz Wschód, Toruń Główny, Aleksandrów Kujawski, Włocławek, Kutno,
Historia
Odcinek linii kolejowej Piła Główna – Nakło nad Notecią–Bydgoszcz Główna jest jednym z najstarszych na ziemiach polskich.
Powstał już w 1851 roku jako część Pruskiej Kolei Wschodniej Krzyż–Piła–Bydgoszcz–Tczew, której celem było połączenie Berlina z Prusami Wschodnimi. Toruń i Włocławek uzyskały połączenie kolejowe 10 lat później w wyniku budowy Kolei Warszawsko-Bydgoskiej.
Do końca lat 20. XX wieku, czyli do wybudowania najkrótszego połączenia Poznania z Warszawą (przez Konin), wszystkie pociągi łączące zachodnią Europę z Warszawą kursowały na odcinku Poznań–Warszawa przez Gniezno, Inowrocław, Toruń i Kutno.
Do zakończenia magistrali węglowej (Śląsk – port w Gdyni, 1930 r.) linia stanowiła też ważną drogę wywozu polskiego węgla do portów bałtyckich.
W 1984 roku zelektryfikowano linię na odcinku Kutno–Toruń–Bydgoszcz, a w 1989 roku zakończono elektryfikację odcinka Bydgoszcz–Piła.
Powrót do wykazu linii