Rzeka Pilica
 | |||
| Kraj |  Polska
| ||
| Długość | 51,8 km | ||
| Powierzchnia Zlewni | 570 km² | ||
| Źródło | koło wsi Głomsk | ||
| Ujście | Rzeka Gwda | ||
| Ujście | we wsi Dobrzyca | ||
Pilica – rzeka w południowej i centralnej Polsce, najdłuższy lewy dopływ Wisły.
Długość rzeki wynosi 319 km, a powierzchnia dorzecza 8341 km².
Płynie przez Wyżynę Krakowsko-Częstochowską, Niziny Środkowopolskie oraz Nizinę Środkowomazowiecką i wpada do Wisły w okolicach wsi Ostrówek, w regionie geograficznym zwanym Doliną Środkowej Wisły.
W 1974, przez wybudowanie zapory i spiętrzenie wód, w okolicy Sulejowa utworzono Zalew Sulejowski, długości ok. 17 km, maksymalnej szerokości 2 km i powierzchni 2700 ha.
Obszar dorzecza Pilicy określany jest nazwą Nadpilicze.
Rzeka w kulturze[edytuj | edytuj kod]
Przez wieki Pilica stanowiła granicę między historycznymi krainami Małopolską, Wielkopolską i Mazowszem.
Podział ten utrzymał się częściowo w czasach zaborów a po odzyskaniu niepodległości przez Polskę został zatarty.
Tereny nadpiliczne przez większość okresów dziejów Polski pozostawały na uboczu głównych nurtów życia kulturalnego, jednak niektóre z okolicznych miejscowości były lokalnymi ośrodkami kultury (zamki, klasztory, pałace) i słyną z wydarzeń historycznych lub cyklicznych wydarzeń kulturalnych (np. Pilica, Żarnowiec, Koniecpol, Przedbórz, Bąkowa Góra, Majkowice, Skotniki, Sulejów, Tomaszów Mazowiecki, Spała, Inowłódz, Nowe Miasto nad Pilicą, Przybyszew, Warka a na pobliskich terenach na wschód od Pilicy znajdują się ośrodki górnicze, hutnicze i metalurgiczne dawnego Staropolskiego Okręgu Przemysłowego (m.in. Maleniec, Skórnice i Pląskowice).