Bocian Biały: Różnice pomiędzy wersjami

Z Moje Okolice
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
(Utworzono nową stronę "__NOTOC__ {| class="wikitable" style="width: 25%; float:right; margin-left: 10px;" | colspan="3" style="background-color:#C0C0C0;" | <center>'''Bocian Biały'''</center>…")
 
 
(Nie pokazano 16 pośrednich wersji utworzonych przez tego samego użytkownika)
Linia 4: Linia 4:
<center>'''Bocian Biały'''</center>
<center>'''Bocian Biały'''</center>
|-
|-
| colspan="2" | [[Plik:Bielik533.gif|center|250px]]
| colspan="2" | [[Plik:Bocian4rg.gif|center|250px]]
|-
|-
| colspan="3" style="background-color:#C0C0C0;" |
| colspan="3" style="background-color:#C0C0C0;" |
Linia 15: Linia 15:
|-
|-
|style="width: 50%" | Rząd
|style="width: 50%" | Rząd
| [[Szponiaste]]
| [[Bocianowe]]
|-
|-
|style="width: 50%" | Rodzina
|style="width: 50%" | Rodzina
| [[Jastrzębiowate]]
| [[Bociany]]
|-
|-
|style="width: 50%" | Gatunek
|style="width: 50%" | Gatunek
| [[Bielik ]]
| Bocian Biały
|-  
|-  
|style="width: 50%" | Długość ciała
|style="width: 50%" | Długość ciała
| 74–92 cm.  
| 100–115 cm.  
|-  
|-  
|style="width: 50%" | Rozpietość skrzydeł
|style="width: 50%" | Rozpietość skrzydeł
| 193–244 cm.
| 155–215 cm.
|-  
|-  
|style="width: 50%" | Masa ciała
|style="width: 50%" | Masa ciała
| samice 4,1–6,9 kg,<br>samce 3,1–5,4 kg.
| 2,3–4,5 kg.
|-  
|-  
| colspan="3" style="background-color:#C0C0C0;" |
| colspan="3" style="background-color:#C0C0C0;" |
 
|-
| colspan="2" | [[Plik:Bocian3rg.gif|center|250px]]
|-
| colspan="3" style="background-color:#C0C0C0;" | 
|}
|}
'''Bielik''', orzeł bielik, birkut – gatunek dużego ptaka drapieżnego z rodziny jastrzębiowatych. Występuje w centralnej i północnej Palearktyce, od Islandii po Japonię; najbardziej na zachód wysunięta populacja zasiedla Grenlandię.<br>  
'''Bocian biały''' – gatunek dużego ptaka brodzącego z rodziny bocianów.<br>  
Zamieszkuje głównie obszary przylegające do zbiorników wodnych, wzdłuż wybrzeży morskich, w pobliżu rzek.<br>  
Jego upierzenie jest głównie białe, z czarnymi piórami na skrzydłach. Dorosłe ptaki mają długie, czerwone nogi oraz długie, spiczasto zakończone, czerwone dzioby.<br>
Gatunek osiadły, częściowo wędrowny. Generalista pokarmowy, odżywia się głównie rybami, ptactwem wodnym, okazjonalnie także padliną.<br>  
Będąc mięsożercą, bocian biały zjada szereg zwierząt, w tym owady, ryby, płazy, gady, małe ssaki i małe ptaki.<br>  
Gniazduje na wierzchołkach dużych drzew, na konarach przy pniu, również na półkach urwisk skalnych. Pary są monogamiczne, zajmują terytoria o różnej wielkości, zależnie od dostępności pokarmu, i wyprowadzają jeden lęg w sezonie.<br>  
Większość ze swojego pożywienia znajduje na podłożu, wśród niskiej roślinności oraz w płytkich wodach.<br>
Młodymi opiekują się obydwoje rodzice. W związku z antropopresją i zanieczyszczeniem środowiska liczebność gatunku zmniejszyła się znacząco do lat 70. XX wieku. Dzięki zabiegom ochronnym liczebność niektórych populacji wzrosła i ustabilizowała się. <br>
Bocian jest ptakiem monogamicznym, lecz nie dobiera się w pary na całe życie. Partnerzy budują duże gniazdo, które może być używane przez kilka lat.<br>  
Ze względu na duży zasięg i korzystne trendy zmian liczebności populacji w klasyfikacji IUCN bielik ma status gatunku najmniejszej troski.  
Każdego roku samica może przystąpić jeden raz do lęgu, składającego się zazwyczaj z czterech jaj, z którego po 33–34 dniach wykluwają się asynchronicznie pisklęta. Rodzice wysiadują jaja i karmią młode. Młode opuszczają gniazdo 58–64 dni po wykluciu, lecz nadal są karmione przez rodziców przez kolejne 7–20 dni.  
<br>
<br>
==Etymologia nazwy==
==Charakterystyka==
Nazwa rodzaju oznacza morskiego orła i jest zlatynizowaną wersją zbitki dwóch greckich słów: hals morze, słony i aetos orzeł, epitet gatunkowy odnosi się do białej barwy ogona bielika.<br>
* Bocian biały jest dużym ptakiem. Ma długość 100–115 cm i wysokość 100–125 cm.
W literaturze polskojęzycznej gatunek funkcjonuje pod wieloma nazwami, jako: bielik, orzeł bielik, birkut łomignat, bielik, birkut, ostrzyż łomignat, orzeł morski, orzeł bielec, orzeł ślepy, orzeł białogłów, orzeł białogon, orzeł bosy.<br>  
* Rozpiętość skrzydeł wynosi 155–215 cm, a jego masa 2,3–4,5 kg.
Nazwa bielik odnosi się do białej barwy piór ogona, birkut zaś jest słowem pochodzenia tureckiego, oznaczającym strzałę opatrzoną orlimi piórami.
Podobnie jak wszystkie bociany ma długie nogi, długą szyję i długi prosty spiczasty dziób. Dymorfizm płciowy słabo zaznaczony obie płcie są identyczne w wyglądzie, z wyjątkiem wielkości – samce są przeciętnie większe od samic.<br>
Upierzenie jest głównie białe z czarnymi lotkami i pokrywami skrzydeł; czarny kolor to efekt występowania w tych piórach pigmentu melaniny; pióra na piersi są długie i kudłate tworząc kryzę, która jest wykorzystywana w niektórych zachowaniach godowych.<br>  
Tęczówki są ciemnobrązowe lub szare, a skóra wokół oczodołów czarna. Dorosłe ptaki mają jasnoczerwony dziób i czerwone nogi, których kolor pochodzi od karotenoidów w diecie.<br>
Jak w przypadku innych bocianów skrzydła są długie i szerokie, umożliwiając im szybowanie. W locie trzepoczącym uderzenia skrzydeł są wolne i regularne.
Ptak leci z szyją wyciągniętą do przodu, a jego długie nogi wystają daleko poza koniec jego krótkiego ogona.<br>  
Na lądzie porusza się w wolnym i stałym tempie z wyciągniętą do góry szyją. Odwrotnie, kiedy odpoczywa – często chowa głowę między ramionami.  
<br>
<br>
==Morfologia i rozpoznawanie==
 
Bieliki to duże ptaki o masywnej sylwetce. W locie zwracają uwagę długie, prostokątne skrzydła. <br>
==Występowanie==
W sylwetce ptaka szyja i mocny dziób wystają na podobną długość, co ogon. Dziób jest duży: o ile całkowita długość czaszki wynosi 122–138 mm, to z tego 58–65 mm stanowi dziób. Dziób w szacie ostatecznej ma, podobnie jak woskówka, intensywnie jasnożółty kolor.<br>  
Podgatunek nominatywny bociana białego ma w [http://encyklopedia-swiata.pl/index.php/Europa Europie] szeroki, choć nieciągły zasięg występowania, skupiony na Półwyspie Iberyjskim i w [http://encyklopedia-swiata.pl/index.php/Afryka_P%C3%B3%C5%82nocna Północnej Afryce] na zachodzie oraz na znacznym obszarze [http://encyklopedia-swiata.pl/index.php/Europa_%C5%9Arodkowa środkowej] i [http://encyklopedia-swiata.pl/index.php/Europa_Wschodnia Europy wschodniej]], z liczącą 25% koncentracją światowej populacji w [[Polska|Polsce]], jak również części zachodniej [http://encyklopedia-swiata.pl/index.php/Azja_Zachodnia Azji].<br>  
Koniuszki skrzydeł u siedzącego ptaka równają się z koniuszkiem ogona. Nogawice dobrze widoczne, a skok nagi. „Palce” dłoni długie, wyraźnie zaznaczone.<br>  
Populacja podgatunku azjatyckiego ograniczona jest do regionu w [http://encyklopedia-swiata.pl/index.php/Azja_%C5%9Arodkowa Azji Środkowej], między [[Morze Aralskie|Morzem Aralskim]] i regionem Sinciang w zachodnich Chinach.<br>
Ogon jest stosunkowo krótki, tępo zakończony, o klinowatym kształcie.
Bocian biały jako swe żerowiska preferuje trawiaste łąki, pola uprawne i płytkie mokradła. Unika siedlisk porośniętych wysokimi trawami i krzewami.<br>
W rejonie Czarnobyla, w północnej Ukrainie, populacje bociana białego zmalały po katastrofie elektrowni jądrowej w Czarnobylu w 1986, gdy pola uprawne w wyniku sukcesji ekologicznej porosły wysokie trawy i krzewy. W niektórych częściach [[Polska|Polski]] ubogie naturalne żerowiska zmusiły ptaki do poszukiwania pożywienia na wysypiskach począwszy od 1999 roku.<br>  
Żerujące na wysypiskach bociany odnotowano również na Bliskim Wschodzie, w [http://encyklopedia-swiata.pl/index.php/Afryka_P%C3%B3%C5%82nocna północnej] i [http://encyklopedia-swiata.pl/index.php/Afryka_Po%C5%82udniowa południowej] Afryce.<br>
Bocian biały gniazduje w większych ilościach na otwartych łąkach, zwłaszcza na terenach trawiastych, które podmokłe lub okresowo zalewane, a w mniejszych na obszarach o wysokiej roślinności, takich jak lasy i tereny krzewiaste.<br>
Na zimowiskach bociany żerują na łąkach, mokradłach i polach uprawnych.<br>  
W średniowieczu bociany białe były przypuszczalnie wspomagane przez działalność człowieka, taką jak wycinanie lasów pod pastwiska i pola uprawne. Były wtedy pospolite na terenie niemal całej Europy, gniazdując na północy aż w Szwecji.  
<br>
<br>
==Wymiary==
* Długość ciała wynosi 74–92 cm.
* Rozpiętość skrzydeł 193–244 cm.
* Masa ciała samic mieści się w przedziale 4,1–6,9 kg, samców zaś 3,1–5,4 kg.
* Długość skrzydła u samic sięga 610–715 mm, u samców: 552–600 mm.


==Siedlisko==
==Pożywienie==
Bieliki zajmują siedliska położone w sąsiedztwie środowisk wodnych, bowiem w płytkim litoralu lub nad wodą zdobywają większość pokarmu.<br>  
Bocian jest ptakiem mięsożernym. Wachlarz jego pożywienia jest szeroki; najchętniej żeruje na łąkach w promieniu około 5 km od gniazda oraz w miejscach z niższą roślinnością, gdzie pożywienie jest łatwiej dostępne.<br>
W pobliżu wód, zarówno śródlądowych, jak i u wybrzeży morskich, budują gniazda, koczują w okresie polęgowym i gromadzą się na noclegowiska.<br>
Dieta bocianów białych jest zróżnicowana w zależności od pory roku, regionu i dostępności pożywienia. Do typowego pożywienia zalicza się owady (głównie chrząszcze, koniki polne, szarańczę i świerszcze), dżdżownice, gady, płazy, szczególnie gatunki takich żab, jak żaba wodna i żaba trawna oraz małe ssaki, takie jak nornice, krety i ryjówki.<br>  
Bieliki zasiedlają różne typy wybrzeży morskich: fiordowe, ze skalistymi, wysokimi klifami, szkierowe, ale również nizinne wybrzeża w pobliżu ujść rzek: estuaria i zalewy nadmorskie, oraz jezior przymorskich.<br>
Rzadziej zjadają jaja ptaków i młode ptaki, ryby, mięczaki, skorupiaki i skorpiony. Polują głównie w ciągu dnia, połykając mniejszą zdobycz w całości, większą zabijają i rozdzielają przed połknięciem.  
Na terenach w głębi lądu preferują siedliska w pobliżu rzek, jezior, stawów, także tych położonych na terenach górskich.<br>  
Zależnie od warunków, mogą to być siedliska bezdrzewne, z nielicznymi, niskimi drzewami, jednak najczęściej wybierane przez bieliki są siedliska leśne, zwłaszcza ze starodrzewami, w których można założyć gniazda.<br>
Bieliki gnieździć się mogą w różnych typach lasów, od tajgi na północy kontynentu, po lasy bagienne i rosnące na równinach zalewowych na południu.  
<br><br>
<br><br>
{{ptaki rząd szponiaste}}
{{ptaki rząd bocianowe}}
[[Category:Ptaki w Polsce]]
[[Category:Ptaki w Polsce]]

Aktualna wersja na dzień 19:07, 17 lis 2022

Bocian Biały
Bocian4rg.gif
Królestwo Zwierzęta
Gromada Ptaki
Rząd Bocianowe
Rodzina Bociany
Gatunek Bocian Biały
Długość ciała 100–115 cm.
Rozpietość skrzydeł 155–215 cm.
Masa ciała 2,3–4,5 kg.
Bocian3rg.gif

Bocian biały – gatunek dużego ptaka brodzącego z rodziny bocianów.
Jego upierzenie jest głównie białe, z czarnymi piórami na skrzydłach. Dorosłe ptaki mają długie, czerwone nogi oraz długie, spiczasto zakończone, czerwone dzioby.
Będąc mięsożercą, bocian biały zjada szereg zwierząt, w tym owady, ryby, płazy, gady, małe ssaki i małe ptaki.
Większość ze swojego pożywienia znajduje na podłożu, wśród niskiej roślinności oraz w płytkich wodach.
Bocian jest ptakiem monogamicznym, lecz nie dobiera się w pary na całe życie. Partnerzy budują duże gniazdo, które może być używane przez kilka lat.
Każdego roku samica może przystąpić jeden raz do lęgu, składającego się zazwyczaj z czterech jaj, z którego po 33–34 dniach wykluwają się asynchronicznie pisklęta. Rodzice wysiadują jaja i karmią młode. Młode opuszczają gniazdo 58–64 dni po wykluciu, lecz nadal są karmione przez rodziców przez kolejne 7–20 dni.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

  • Bocian biały jest dużym ptakiem. Ma długość 100–115 cm i wysokość 100–125 cm.
  • Rozpiętość skrzydeł wynosi 155–215 cm, a jego masa 2,3–4,5 kg.

Podobnie jak wszystkie bociany ma długie nogi, długą szyję i długi prosty spiczasty dziób. Dymorfizm płciowy słabo zaznaczony – obie płcie są identyczne w wyglądzie, z wyjątkiem wielkości – samce są przeciętnie większe od samic.
Upierzenie jest głównie białe z czarnymi lotkami i pokrywami skrzydeł; czarny kolor to efekt występowania w tych piórach pigmentu – melaniny; pióra na piersi są długie i kudłate tworząc kryzę, która jest wykorzystywana w niektórych zachowaniach godowych.
Tęczówki są ciemnobrązowe lub szare, a skóra wokół oczodołów czarna. Dorosłe ptaki mają jasnoczerwony dziób i czerwone nogi, których kolor pochodzi od karotenoidów w diecie.
Jak w przypadku innych bocianów skrzydła są długie i szerokie, umożliwiając im szybowanie. W locie trzepoczącym uderzenia skrzydeł są wolne i regularne. Ptak leci z szyją wyciągniętą do przodu, a jego długie nogi wystają daleko poza koniec jego krótkiego ogona.
Na lądzie porusza się w wolnym i stałym tempie z wyciągniętą do góry szyją. Odwrotnie, kiedy odpoczywa – często chowa głowę między ramionami.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Podgatunek nominatywny bociana białego ma w Europie szeroki, choć nieciągły zasięg występowania, skupiony na Półwyspie Iberyjskim i w Północnej Afryce na zachodzie oraz na znacznym obszarze środkowej i Europy wschodniej], z liczącą 25% koncentracją światowej populacji w Polsce, jak również części zachodniej Azji.
Populacja podgatunku azjatyckiego ograniczona jest do regionu w Azji Środkowej, między Morzem Aralskim i regionem Sinciang w zachodnich Chinach.
Bocian biały jako swe żerowiska preferuje trawiaste łąki, pola uprawne i płytkie mokradła. Unika siedlisk porośniętych wysokimi trawami i krzewami.
W rejonie Czarnobyla, w północnej Ukrainie, populacje bociana białego zmalały po katastrofie elektrowni jądrowej w Czarnobylu w 1986, gdy pola uprawne w wyniku sukcesji ekologicznej porosły wysokie trawy i krzewy. W niektórych częściach Polski ubogie naturalne żerowiska zmusiły ptaki do poszukiwania pożywienia na wysypiskach począwszy od 1999 roku.
Żerujące na wysypiskach bociany odnotowano również na Bliskim Wschodzie, w północnej i południowej Afryce.
Bocian biały gniazduje w większych ilościach na otwartych łąkach, zwłaszcza na terenach trawiastych, które są podmokłe lub okresowo zalewane, a w mniejszych na obszarach o wysokiej roślinności, takich jak lasy i tereny krzewiaste.
Na zimowiskach bociany żerują na łąkach, mokradłach i polach uprawnych.
W średniowieczu bociany białe były przypuszczalnie wspomagane przez działalność człowieka, taką jak wycinanie lasów pod pastwiska i pola uprawne. Były wtedy pospolite na terenie niemal całej Europy, gniazdując na północy aż w Szwecji.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Bocian jest ptakiem mięsożernym. Wachlarz jego pożywienia jest szeroki; najchętniej żeruje na łąkach w promieniu około 5 km od gniazda oraz w miejscach z niższą roślinnością, gdzie pożywienie jest łatwiej dostępne.
Dieta bocianów białych jest zróżnicowana w zależności od pory roku, regionu i dostępności pożywienia. Do typowego pożywienia zalicza się owady (głównie chrząszcze, koniki polne, szarańczę i świerszcze), dżdżownice, gady, płazy, szczególnie gatunki takich żab, jak żaba wodna i żaba trawna oraz małe ssaki, takie jak nornice, krety i ryjówki.
Rzadziej zjadają jaja ptaków i młode ptaki, ryby, mięczaki, skorupiaki i skorpiony. Polują głównie w ciągu dnia, połykając mniejszą zdobycz w całości, większą zabijają i rozdzielają przed połknięciem.

Rząd Bocianowe