Parowozownia w Pile

Parowozownia została wzniesiona latach 1870-1874 w związku z intensywnym rozwojem kolei na ziemiach pruskich. Była wzorcowym obiektem dla kilku tego typu budowli w Europie.

W kształcie szesnastokąta z usytuowaną centralnie obrotnicą umożliwiała przemieszczanie lokomotyw o długości do 11 m. Wyposażono ją w trzy bramy wjazdowe co pozwalało na jednoczesne stacjonowanie 13 i obrządzanie 1-3 lokomotyw.

Hala główna ma średnicę 31 m i wysokość 16 m, otoczona jest nawą o szerokości 9,7 m i wysokości 6,2 – 8 m.

Kształt tego budynku, był wzorem m.in. dla parowozowni w Berlinie i Magdeburgu.

Parowozownia to budowla przeznaczona do postoju lokomotyw parowych. Prowadzi się w niej wszelkiego rodzaju prace związane z ich bieżącym utrzymaniem: przygotowaniem do jazdy, zabezpieczeniem po jej zakończeniu oraz wykonaniem drobnych napraw. Towarzyszą jej inne budowle i urządzenia: warsztaty, biuro i dyspozytornia, szatnie, jadalnia, noclegownia, magazyny (części, smarów, itp.), kotłownia, stacja pomp i zbiornik na wodę (wieża ciśnień) oraz składowisko węgla.

Jeszcze na przełomie lat 80 i 90 ub. wieku okrąglak służył jako miejsce stacjonowania nieczynnych parowozów, tendrów oraz jako warsztat, w którym szkolono przyszłych mechaników kolejowych. W 1991 roku zlikwidowano Lokomotywownię I kl. w Pile. W lipcu 2010 roku po ponad 10 latach starań parowozownia, wraz z dworcem Piła Główna została wpisana do rejestru zabytków. Po latach starań budynek został wyremontowany.