Mięguszowiecki Szczyt Pośredni

Z Moje Okolice
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mieguszowiecki-szczyt-posredni.jpg
Kontynent Europa
Państwo Flaga-polski22px.png   Polska
Flaga-slowacja22px.png   Słowacja
Położenie
Wysokość 2389 m n.p.m.
Pasmo Tatry, Karpaty
Mapa-rysy.png

Mięguszowiecki Szczyt Pośredni – szczyt na granicy polsko-słowackiej, znajdujący się w grani głównej Tatr na południowy wschód od Mięguszowieckiego Szczytu Wielkiego i na północny zachód od Mięguszowieckiego Szczytu Czarnego.
Szczyt ma trzy wierzchołki, o wysokościach 2389, 2383 i 2388 m.
Najwyższy znajduje się najbliżej Mięguszowieckiej Przełęczy Wyżniej, najniższy jest środkowy.
W grani do Mięguszowieckiej Przełęczy Wyżniej wyróżniają się dwie turniczki: Igła Milówki i Cienka Igła rozdzielone Szczerbiną między Igłami.
Oprócz nich w grani Mięguszowieckiego Szczytu Pośredniego jest jeszcze wiele innych wierzchołków.
Mięguszowiecki Szczyt Pośredni jest najniższy w grupie Mięguszowieckich Szczytów.

Ściana północno-wschodnia[edytuj | edytuj kod]

Opada do kotła polodowcowego o nazwie Bańdzioch. Ma wysokość około 370 m, jest częściowo lita, częściowo trawiasta i krucha. Z lewej strony ogranicza ją żleb opadający z Przełęczy pod Chłopkiem, z prawej strony żleb Mięguszowieckiej Przełęczy Wyżniej. Przecięta jest trzema poziomymi formacjami skalnymi. W kolejności od dołu są to: Dolny Zachód Świerza, Zachód Ratowników, Górny Zachód Świerza. Wyróżnia się w niej również kilka formacji pionowych:

  • Prawy filar opadający z Igły Milówki. Jego dolna ostroga uchodzi tuz przy wylocie żlebu Mięguszowieckiej Przełęczy Wyżniej;
  • Prawa depresja zwana Rynną Komarnickich;
  • Pas ścian między Górnym Zachodem Świerza a Zachodem Ratowników. Znajdują się w nim dwie wypukłe formacje skalne: Depresja Mączki i Prawa Ściekwa;
  • Środkowy filar, czyli Filar Orłowskiego;
  • Lewa depresja składająca się z trzech części: Lewa Ściekwa, Wieża Świerza i depresji nad Górnym Zachodem Świerza;
  • Lewy filar, czyli Filar Świerza.


Ściana południowo-zachodnia[edytuj | edytuj kod]

Ma wysokość około 300 m i opada nad Wielki Hińczowy Staw w Dolinie Hińczowej.
Ciągnie się od depresji Przełęczy pod Chłopkiem po żleb opadający z Mięguszowieckiej Przełęczy Wyżniej.
Jej górną część skośnie przecina wielki zachód – Pośrednia Mięguszowiecka Ławka w dolnej części przechodząca w żleb opadający na piargi.
Szczególnie okazała jest ściana polska, opadająca do Bańdziocha, ściana słowacka jest mniejsza.
Władysław Cywiński kwituje ją jednym zdaniem: nie ta klasa. Obydwie nie są jednak wśród taterników popularne.
Częściej niż tymi ścianami chodzą oni granią Mięguszowieckich Szczytów. Zazwyczaj za jednym przejściem pokonują dwa Mięguszowieckie Szczyty; Pośredni i Wielki.
Na skałach tego szczytu rosną dwa bardzo rzadkie gatunki roślin, w Polsce występujące tylko na nielicznych stanowiskach w Tatrach:
skalnica odgiętolistna i rogownica jednokwiatowa.